SNOWBOARD

Kupno snowboard'u

1. Przeznaczenie deski
2. Umiejętności - poziom jazdy
3. Kompletowanie zestawu snowboardowego
4. Sprzęt damski / męski - podstawowe różnice

	Deski snowboardowe Parametry techniczne desek, na co zwracać uwagę podczas zakupu? Krawędź, talia, rdzeń, ślizg, set back...		Wiązania snowboardowe Na co zwracać uwagę przy zakupie wiązań snowboardowych? Pedał gazu, highback, klamry, paski...
	Wiązania Fastec System Wiązania z systemem szybkiego wpięcia...		Buty snowboardowe Dobierz odpowiedni rodzaj buta do swojej nogi i stylu jazdy. Wkładka, but zewnętrzny, sznurowanie...
	Odzież snowboardowa Parametry wykonania odzieży snowboardowej. Membrana, kaptur, wywietrzniki...		Kaski snowboard / narty Prawidłowy dobór kasku. Miękkie czy twarde nauszniki?
	Gogle snowboardowe Na co zwrócić uwagę przy wyborze gogli? Szyby, oprawki...		Rękawice snowboard / narty Wybierz rękawice odpowiednie dla siebie. Materiał, rękwica wewnętrzna...

Kupno snowboar'du >> 1. Przeznaczenie deski

Freestyle (FS)

• Teren: snowparki, skocznie w terenie, raile w mieście, muldy... możliwości są ogromne, a wykorzystanie wszelkich przeszkód na w parku lub w mieście ogranicza jedynie wyobraźnie.
• Jazda: ewolucje na stoku, triki w powietrzu, jibbing.
• Deska: twinTip (lub zbliżona), czyli podobnej długości oraz kształtu przód i tył. W tej grupie znajdziemy deski od stosunkowo długich i twardych, używanych do technicznego freestyle'u w halfpipe'ie lub na wielkich skoczniach, aż po stosunkowo krótkie i miękkie (a nawet pozbawione stalowych krawędzi) służące m. in. do jibbingu. Grupę zamykają deski uniwersalne (all mountain) czyli łączące niektóre cechy freestyle'owych z freeride'owymi.

Freeride (FR)

• Teren: śnieżne pola, puch w lesie, wysokogórskie żleby... Wszędzie gdzie mało ludzi, a teren nie jest zdobyty.
• Jazda: skoki z nawisów, surfowanie w puchu i ogromne poczucie wolności. Wskazana wiedza o zagrożeniach lawinowych.
• Deska: twardsza od freestyle'owej, posiada mocno zaznaczoną budowę "directional" - dłuższy i szerszy przód (wyporny w głębokim śniegu, krótszy i twardy tył. Inserty przesunięte ku tyłowi, najczęściej w ustawieniu 2x4, dającym możliwość precyzyjnego przesuwania wiązań. Grupa ta jest bardzo pojemna, ponieważ należą do niej zarówno wyspecjalizowane deski do szybkiej jazdy w puchu Big Mountain, jak i modele All Mountain, pozwalające na bardziej uniwersalne zastosowanie.

Boardercross (BX)

• Teren: specjalne tory do BX, dobrze przygotowane trasy, twarde stoki.
• Jazda: to połączenie freestyle'u z dyscyplinami alpejskimi (szybka jazda na krawędzi i walka z czasem).
• Deski: są stosunkowo twarde i wąskie, mocno wytaliowane, o budowie directional, środek ciężkości sporo cofnięty do tyłu. Deski w większośći przeznaczone pod miękkie wiązania. Często spotykane są technologiczne dodatki podnoszące sztywność i reaktywność deski - karbonowe lub kevlarowe włókna i tytanowe płytki. 

Carving (C)

• Teren: dobrze przygotowane, gładkie i szerokie trasy, najlepiej z małą ilością ludzi.
• Jazda: duża prędkość, jazda na krawędzi, głębokie łuki i "wykładki".
• Deski:   posiada stosunkowo długą krawędź efektywną, odpowiednią sztywność i mocne taliowanie. Tył jest zdecydowanie mniej podniesiony niż dziób, co dodatkowo wydłuża krawędź mającą kontakt ze śniegiem. Grupa tego typu desek stoi na styku ogólnego ogólnego podziału na twarde i miękkie zestawy, dlatego w ofercie spotykamy snowboardy przeznaczone do wiązań miękkich i do twardych.

Race (R)

• Teren: tyczki na zawodach, dobrze przygotowane trasy zjazdowe, twarde stoki.
• Jazda: bardzo szybka, cały czas na krawędzi, często pomiędzy bramkami.
• Deski: deski posiadają zdecydowanie kierunkową budowę. Są wąskie, bardzo sztywne i zupełnie płaskie z tyłu - modele o długości 180-190 cm mogą przypominać szerokie narty. Buty są twarde, plastikowe - na pierwszy rzut oka niemal identyczne jak narciarskie. Wiązania, to płyty ze stalowymi obejmami, trwale mocyjącymi buty do deski.

Do góry

Kupno snowboar'du >> 2. Umiejętności - Poziom jazdy

Większość istotnych parametrów deski jest przez producenta zaprojektowana dla określonego poziomu, czyli umiejętności użytkowników. Trzymanie się tej wskazówki znacznie ułatwi nam życie, ponieważ dla początkującego snowboardera większość cech charakteryzujących topowe deski jest nieużyteczna, a w niektórych przypadkach nawet przeszkadzająca w rekreacyjnej jeździe. I odwrotnie - ze sprzętu przeznaczonego dla grupy początkujących, zaawansowani riderzy nie "wycisną" tyle, ile można z modeli wyższych. Jedyną poprawkę przy doborze deski należy obrać w przypadku, jeżeli zamierzamy jeździć często. Wtedy nasze umiejętności będą niewątpliwie szybko się rozwijały i sprzęt dobrany z "lekkim zapasem" w tej kategorii, na pewno nie ograniczy postępów.

Do góry

Kupno snowboar'du >> 3. Kompletowanie zestawu snowboardowego

Przymierzając się do kupna deski, butów i wiązań pamiętajmy, że te trzy elementy muszą być do siebie dopasowane, ponieważ na stoku pracują jako ZESTAW. Dlatego bardzo ważne jest zrozumienie kilku zależności, które ustrzegą nas przed kompletowaniem elementów nie dających się połączyć w dobrze funkcjonującą całość.

• Do butów dopasowujemy wiązania, a nie na odwrót! Najważniejsza jest wygoda i bezpieczeństwo, a tę gwarantują przede wszystkim dobrze dopasowane buty, o odpowiedniej sztywności;
• Nigdy nie stosujmy kombinacji: miękkie wiązanie i sztywny but lub odwrotnie czyli twarde wiązanie i miękki but (deska nie reaguje prawidłowo na balans ciała, natomiast paski wiązań mogą wrzynać się w nogi i załamywać buta);
• Wybierając deskę musimy zwrócić uwagę na to, by wiązania (i zamocowane w nich buty) nie wystawały nadmiernie poza obrys deski, oczywiście przy planowanych kątach ustawień;
• Do sztywnych desek dobieramy twarde wiązania (szerokie i twarde strapy, sztywny highback). Komplet uzupełniają twarde buty, mało uginające się do przodu. Taki zestaw pozwoli na wykorzystanie wszystkich właściwości sztywnej deski.
• Przy deskach miękkich mamy większą dowolność: możemy używać miękkich zestawów wiązanie/but, lub wedle upodobań - twarde wiązania i buty.

Do góry

Kupno snowboar'du >> 4. Sprzęt damski / męski - podstawowe różnice

Deska damska

• Szerokość talii: mniejsza, niż w analogicznej długości deskach przeznaczonych dla mężczyzn. Wymuszone jest to mniejszym rozmiarem obuwia, poza tym umożliwia łatwiejsze inicjowanie skrętu i jazdę na krawędzi przy mniejszym wysiłku.
• Twardość: deski damskie są bardziej miękkie, niż tej samej długości modele męskie. Umożliwia to, przy mniejszej wadze ciała oraz mniejszej dynamice, skuteczne dociśnięcie krawędzi oraz ułatwia panowanie nad deską.
• Długość: krótsze deski dostosowane są do wzrostu, proporcji ciała (stance) oraz dynamiki jazdy.
• Ciężar: deski lżejsze wymagają mniejszego wkłądu energii w wykonywane ewolucje.

Deska męska

• Szerokość talii: Dopasowana do statystycznie większego rozmiaru stóp, stąd też często spotykane modele ponadprzeciętne, czyli WIDE.
• Twardość: dostosowana do dynamiki i ciężaru ciała użytkownika. Najczęściej oba te elementy w przypadku chłopaków są większe, więc taka też jest twardość desek.
• Długość: większa, z podobnym uzasadnieniem jak przy twardości. Daje się jednak zauważyc tendencję do stosowania coraz krótszych desek (na stok i do parku), co zawdzięczamy nowym technologiom i materiałom - krótkie deski zachowują parametry starszych, a dłuższych modeli.
• Ciężar: w oczekiwaniach zarówno chłopaków, jak i dziewczyn powinien być oczywiście jak najmniejszy. Jednak większa siła użytkowników, niż użytkowniczek oraz ich zamiłowanie do "katowania" sprzętu ograniczają możliwości odchudzania sprzętu dla facetów.

Buty snowboardowe damskie

• Sztywność: dobór odpowieniego flexu jest oczywiście zależny od indywidualnych upodobań, ale statystycznie mniejsza waga i mniej agresywny styl jazdy kobiet sprawiają, że damskie buty posiadają mniejszą twardość.
• Kształt i wielkość: uwarunkowane są proporcjami w budowie łydki oraz stopy damskiej. Przy tym samym rozmiarze (sytuującym się w dolnej skali rozmiarówki męskiej) stopy pań są zazwyczaj węższe. Poza tym kształt kobiecych łydek wymusza stosowanie specyficznie damskiej cholewki, nie powodującej u pań zmęczenia mięśni po długim dniu jazdy, a jednocześnie nie tracącej nic na optymalnym dostosowaniu.
• Waga: podobnie jak przy innych elementach setu, mniejsza waga to mniej energii koniecznej do wykonania ewolucji w powietrzu i na stoku.
• Parametry termiczne: specyficzne ukrwienie stóp i dłoni kobiet sprawia, że marzną one szybciej niż męskie, więc warstwa termiczna musi być bardziej efektywna.

Buty snowboardowe męskie

• Sztywność: czyli możliwość ugięcia cholewki do przodu, dobieramy na podstawie upodobań, dynamiki jazdy i ciężaru ciała. Zazwyczaj w przypadku facetów dwa ostatnie parametry sprawiają, że z założenia buty męskie są twardsze od damskich.
• Kształt i wielkość: dłuższe ale i szersze stopy, inny kształt łydki, ścięgna Achillesa i kostki... Wszystko to sprawia, że dobrze dopasowany do męskiej nogi but na pewno nie powinniśmy traktować jako unisex.
• Waga: lżejsze buty "wysysają" mniej energii podczas podchodzenia i wykonywania trików na desce. Jednak dla mężczyzn, dysponujących dużą mocą drobne różnice w wadze buta nie są tak istotne jak dla pań.
• Parametry termiczne: buty powinny zapewnić dobrą izolację termiczną, jednak ilość wydzielonego przez mężczyzn podczas wysiłku ciepła oraz lepsze ukrwienie kończyn sprawia, że w ich przypadku raczej łatiwej o przegrzanie niż marznięcie.

Wiązania snowboardowe damskie

• Kształt i wielkość wiązań  określa przede wszystkim koniecznośc idealnego dopasowania do butów damskich.

• Podstawa odpowiada proporcjom podeszwy damskiego buta - jest krótsza i węższa od męskiego odpowiednika;
• HigbBack, czyli łyżka, dostosowana jest długością do niższej cholewki buta kobiecego. Poza tym jej sztywność odpowiada potrzebom rajderki - sile i dynamice, jaką może włożyć w dociśnięcie krawędzi oraz stylowi poruszania na desce;
• Strapy - muszą idealnie opinać but, precyzyjnie przenosząc siłę i odpowiednio rozkładając niewygodny ucisk. W damskich wiązaniach odpowiadają kształtowi i proporcjom damskich butów;

Wiązania snowboardowe męskie

• Kształt i wielkość: większość modeli oferowana w kilku rozmiarach, z założenia większe i szersze.

Do góry

Deski snowboardowe

Kilka przydatnych, podstawowych informacji jak dobrać odpowiednią dla siebie deskę. Szczegółowych informacj należy szukać wybierając już konkretny model deski. Każda z firm buduje deski wg swojej technologii i nie można wszystkch modeli na rynku zcharakteryzować jednym opisem.

• Przedział wagowy: dla początkującego snowboardera jest to jeden z najistotniejszych parametrów, bowiem w tej podanej przez producentwa wartości zawiera się informacja o twardości oraz jej proporcji w stosunku do długości deski. Deskę właściwie dobierzemy, gdy usytuujemy się w sugerowanym przez producenta przedziale wagowym. Kierując się tym przedziałem możemy dobierać tawrdośc deski nie tylko do naszej wagi, ale także w pewnym stopniu do dynamiki lub siły (bez potrzebu poszukiwania informacji o flexie, która nie zawsze jest podawana przez producenta), stosując prostą zasadę: nasza waga w dolnym zakresie przedziału (np. przy wadze 70kg - przedział 70-100kg) informuje, że mamy do czynienie z deską dla nas dosyć twardą, co powinno spełniać oczekiwania przy jeździe dynamicznej; nasza waga w górnym zakresie przedziału (np. waga 85kg, przedział 55-90kg) sugeruje, że deska będzie dla nas miękka, przyjaźnie reagująca podczas spokojnej jazdy.
• Szerokość deski: w tym wypadku szerokość w talii, czyli pomiędzy wiązaniami - musi być dostosowana do wielkości stopy, albo raczej do rozmiaru używanego przez nas obuwia. Co ważne: używanego (!), ponieważ w zależności od producenta lub technologii zewnętrzny wymiar butów może się znacznie różnić, mimo tego samego rozmiaru wewnętrznego. Właściwie dobrana szerokość deski sprawia, że przy stosowanych kątach ustawienia wiązań buty nie wystają zanadto poza obrys deski. Deska nie może też być wyraźnie za szeroka, chociaż parametrem tym powinno się w pewnym stopniu "sterować", chcąc uzyskać pożądane właściwości jezdne. Wąskie deski szybciej "zmieniają" krawędź, są łatwiejsze w manewrowaniu, nie sprawdzają się jednak w głębokim śniegu i nie pozwalają ustawić małych kątów wiązań. Szerokie deski są mniej podatne na szybkie zmiany krawędzi, za to lepiej zachowują się w puszystym śniegu. Jeśli są przesadnie szerokie w stosunku do rozmiaru buta, to mogą wywoływać zmęczenie lub kontuzję nóg, a przede wszystkim stawu skokowego. Panowie o dużych stopach (46 i więcej) powinni wybierać deski szerokie (wide), natomiast standardowe męski deski mogą się okazać dla dziewcząt zbyt szerokie.
• Długość deski: wydaje się, że jest to parametr bardzo prosty do określenia, za pomocą wzoru lub tabeli. Otóż nie! Tym bardziej, że obecnie stosowane shap'y, materiały i technologie sprawiają, że deski "maleją" zachowując większość pożądanych właściwości, a zyskując nowe, np. zwrotność lub łatwość wykonywania ewolucji freestyle'owych. Skrajnym przykładem jest deska Microboard (Hammer), przeznaczona praktycznie dla każdego (przedział wagowy do 30 do 90 kg), która przy 121 cm świetnie trzyma na twardym stoku. Oczywiście w większości obecnie produkowanych desek nie redukuje się tak drastycznie długości, jednak należy pamiętać, że schematy sprzed kliku lat tracą na aktualności. Najwżniejsze zależności: deski długie : stabilne podczas szybkiej jazdy i lądowania (szczególnie gdy przenosimy ciężar ciała na przód lub tył), precyzyjnie prowadzą w długim skręcie, posiadają dużą wyporność w świeżym śniegu (freeride!), mają mniejszą zwrotność, większą bezwładność podczas ewolucji z obrotami; deski krótkie: bardzo zwrotne i przyjazne w manewrowaniu, łatwiej wprowadzają się w rotację podczas ewolucji w powietrzu, posiadają ograniczoną stabilność w szybkiej jeździe, nie wybaczają błędów podczas lądowań, mało precyzyjnie prowadzą w długich skrętach, bardzo trudno manewrują w świeżym śniegu.
  

Parametry techniczne charakteryzujące deskę snowboardową.

• Krawędź efektywna: długość efektywnie pracującej na śniegu krawędzi, mającej kontakt z podłożem podczas skrętu.
• Szerokość talii: szerokość deski pomiędzy wiązaniami, uważnie dopasowujemy ją do rozmiaru butów.
• Promień skrętu: informacja o "zwrotności" deski. Duży promień - deska stabilna przy szybkiej jeździe, mały promień - większa manewrowość, ale ograniczone właściwości do szybkiej jazdy. Jeśli parametr ten posiada kilka wartości (np. 7.6/8.5m) oznacza to, że promień skrętu jest "progresywny", zależny od sposobu obciążenia deski.
• Setback: przesunięcie insertów ku tyłowi w stosunku do osi poprzecznej, zależne od przeznaczenia deski: wartość w pobliżu zera - deska typu TwinTip (fs), wartość od 15 do 75 mm - deska directional (od fs/fr do bx i bg mounatin).

Konstrukcja deski

• Sidewall: elementem przenoszącym wszystkie obciążenia w tej konstrukcji jest rdzeń. Pozostałe warstwy deski, ułożone "kanapkowo" jedna na drugiej (stąd też inna nazwa - Sandwich), służą zasadniczo do jego ochrony - od góry warstwa laminatu z włókna szklanego, od dołu laminat i ślizg. Po bokach rdzeń osłaniają ścianki z tworzywa ABS. W tej konstrukcji kluczowe znaczenie ma jakość materiału i technologii, w jakiej wykonano rdzeń - od niego zależy sztywność i sposób przenoszenia obciążeń na krawędzie. Deska o tej konstrukcji jest mało wrażliwa na drobne uszkodzenia.
• Cap: w tym wypadku elementem wytrzymałościowym jest "profil zamknięty" wykonany z laminatu. Rdzeń deski, mający tu mniejsze znaczenie, zamknięty jest w "pudełku" tworzonym przez wierzchnią warstwę laminatu, obejmującego na bokach rdzeń i łączącego się, poprzez krawędź, z warstwą spodu deski. Sztywność, sprężystość i reaktywność - właściwości wynikają te bezpośrednio z cech "profilu", a nie jakości rdzenia. Przyjmuje się, że konstrukcja ta dobrze przenosi siłę bezpośrednio na krawędzie, jest za to mniej sztywna poprzecznie. W porównaniu z Sidewall jest też stosunkowo czuła na uszkodzenia (naruszenie "zamkniętego profilu" pozbawia go w/w cech). FULLCAP oznacza laminat schodzący się z krawędzią na całej długości obwodu deski. 
• Semicap: połączenie obu wyżej przedstawionych konstrukcji, mające na celu utrzymanie ich zalet, przy jednoczesnym pozbyciu się wad. SEMICAP (nazywany też HALFCAP) posiada zakrzywiony boczny profil z laminatu, nie obejmujący jednak całego rdzenia, tylko łączący się ze ścianką boczną ABS. W Semicapie uzyskano również nową zaletę: możliwość bardzo precyzyjnego różnicowania sprężystości w różnych miejscach deski za pomocą zmiany proporcji pomiędzy wysokością ścianki bocznej, a wysokością profilu z laminatu. 

• Rdzeń: Jakość rdzenia ma zasadnicze znaczenie w konstrukcjach typu Sandwich, co nie oznacza, że w rozwiązaniach CAP i SEMICAP element ten nie spełnia istotnej roli - jest to "serce" każdej deski. Lata doświadczeń z różnymi materiałami wykazały, że najlepsze właściwości posiada DREWNO. "Woodcore" to jednak pojęcie bardzo pojemne: istnieją różne gatunki drewna, sposoby klejenia, "odchudzania" mikro otworkami lub wzmacniania wstawkami: kevlarowymi, carbonowymi, bądź tytanowymi. Praktycznie każda firma ma swoje patenty konstruowania rdzenia, co znajduje odbicie w różnorodności nazw, z jakimi możecie się spotkać. Najlepsze rdzenie to takie, w których drewno jest na całej długości deski (tzw. "tip to tail"), w przeciwieństwie do modeli, w których drewniana część rdzenia kończy się przed dziobem i ogonem deski (wzmacnianymi z tworzywa). W deskach, w których konstrukcja (CAP), przeznaczenie i niska waga jeżdźca (dzieci) nie wymagają użycia drogiego, cięższego drewna, stosuje się lekkie rdzenie z pianki PE. Jednakże jakość i właściwości desek zbudowanych na piankach są nieporównywalnie słabsze niż deski zbudowane na rdzeniach drewnianych.

• Ślizg: Większość spotykanych obecnie ślizgów można podzielić na trzy grupy: Ślizgi tłoczone (extruded base) - są najpowszechniej stosowane. Mimo, że szybkością nie doruwnują nie tylko ślizgom grafitowym, ale też spiekanym, to jednak ich właściwości okazały się wystarczająco atrakcyjne dla większości użytkowników. Większość użytkowników nie przejmuje się serwisowaniem, a ślizgi te nie wymagają częstego smarowania i są łatwe w reperowaniu. Za to rozwój technologii sprawił, że bardzo obszerna grupa ślizgów przeszła spore zmiany i posiada obecnie całkiem przyzwoite właściwości. Ślizg spiekany (sintered base) - jest próbą kompromisu, czyli uzyskania wysokich parametrów jazdy, okupionych stosunkowo niewielkim kosztem serwisowania. Na codzień nie obędzie się jednak bez żelazka i dużej kostki smaru, za co ślizg odwdzięczy się szybkością i trwałością zdecydowanie większą, niż w przypadku ślizgów tłoczonych. Ślizg grafitowy (Electra) - posiada wysokie parametry jezdne. Aby jednak właściwie jego szybkość, ślizg ten należy pieczołowicie przygotować przed każdym wyjściem na stok. Co więcej, deska nie jeżdzona też musi być zagruntowana smarem, ponieważ ślizg ten stosunkowo szybko się utlenia. Wprawdzie tworzywo ślizgu charakteryzuje bardzo duża twardość, ale za to sprawia spore problemy w regeneracji. W praktyce właściwości ślizgu grafitowego potrafią wykorzystać tylko zawodnicy i obecnie stosuje się go niemal wyłącznie w deskach twardych.

• Inserty: Niemal wszyscy producenci desek stosują jeden system rozmieszczania insertów opierający się na kwadracie o boku 4 cm - 4x4. Jego modyfikacją jest rozmieszczenie insertów w układzie 4x2. Takie zagęszczenie insertów stosuje się w deskach, których przeznaczenie wymaga możliwości precyzyjnego przesuwania wiązań. W obu przypadkach do zamontowania wiązań stosuje się ten sam dysk z otworami 4x4 (z wyjątkiem desek Burton, do których aby przykręcić inne wiązania niż Burton należy zastosowac adapter oraz z wyjątkiem szyn EST).

Do góry

Wiązania snowboardowe

Na co zwracać uwagę przy zakupie wiązań snowboardowych.

• Dopasowanie: najistotniejszą cechą wiązania jest jego możliwość dopasowania do buta, co bezpośrednio przekłada się na jakość przesnoszenia sił na deskę, czyli kontrolę jazdy. Dobre dopasowanie również redukuje możliwość urazu stopy lub stawu skokowego. W wiązaniu dopasowanie jest realizowane za pomocą rozmiarówki (np: S,M,L czy SM, ML), systemu regulacji oraz kształtu i właściwości strapa. Po zapięciu buta nie powinno być po jego bokach zbyt dużego luzu, pięta musi być dobrze unieruchomiona w "podkowie" a cholewka mocno dociśnięta do highbacka. Klamry muszą zapewniać dobre dozowanie siły zaciśnięcia pasków.
• Przeznaczenie: wprawdzie większść wiązań posiada bardzo uniwersalne przeznaczenie (fs-fr), co jednak nie zwalnia nas od sprawdzenia, czy kupowany model będzie odpowiedni do naszego stylu jazdy. Wiązania o mocnej zaakcentowanym przeznaczeniu charakteryzują się specyficznie zaprojektowanymi elementami, głównie kształtem i sztywnością górnego strapu oraz wysokością i sztywnością highbacka. 

Parametry techczniczne charakteryzujące wiązania:

• Dyski: umożliwiają precyzyjne ustawienie kątów wiązań. W dysku są otwory, przez które śrubami montujemy wiązania do deski. Najczęściej otwory są rozmieszczone w ogólnie przyjętym systemie 4x4. W przypadku sprzętu firmy Burton spotkamy się z systemem 3D. Najlepiej jednak, jeżeli producent przewidział możliwość stosowania obu systemów insertowania i zaoferował uniwersalny układ otworów. Materiał: tworzywo, aluminium.
• Łyżka (Highback lub Hi back): przenosi obciążenia na tylną krawędź (jazda i skręty na backside). Dlatego bardzo ważne jest to, czy łyżka posiada możliwość regulacji pochylenia, bo tylko prawidłowe ustawienie tego elementu (a nie tzw. tylnego pedału gazu) umożliwi precyzyjny transfer siły. Wysokie łyżki (nie wyższe od buta!) stosuje się do freerid'u, natomiast niższe do freestyle'u. Podobnie jest ze sztywnością: bardzo sztywne highbacki stosuje się do szybkiej, agresywnej lub technicznej jazdy, mniej sztywne (ale tylko na boki, nigdy do tyłu) dają większe możliwości we freestyl'u. Materiał: tworzywo, aluminium lub laminat z włókna węglowego.
• Płyta podstawy: Zwana też bazą, najczęsciej wykonana jest z tworzywa (niekiedy domieszka włókna szklanego i węglowego), albo tłoczona z blachy aluminiowej. Rzadziej ze stopów innych metali - tytanu lub magnezu - które obniżają wagę.
• Podkładki amortyzujące - Znajdują się w miejscu kontaktu buta z wiązaniem: przód i tył podstawy oraz łyżka, czasem cała podstawa. W niektórych modelach dodatkowa podkładka między deską a wiązaniem. Ich zadaniem jest absorbowanie drgań i rozpraszanie energii. Materiał: spieniona guma, EVA.
• Pedał gazu: Jest to wyprofilowana częśc płyty podstawy podpierająca podeszwę z przodu buta, co pomaga przenieść obciążenie na krawędź przednią oraz zwiększa reakcję przy zmianie krawędzi. Pedał gazu pod piętką ma mniejsze znaczenie, ponieważ za prawidłowe obciążenie tylnej krawędzi odpowiada przede wszystkim highback.
• Klamry: Umożliwiają szybkie zapięcie i skuteczne dociśnięcie pasków. Obecnie rzadko spotyka się rozwiązania inne, niż tzw. pompki. Klamry mogą być wykonane z tworzywa lub z metalu - najczęsciej z aluminium. Materiał decyduje o wytrzymałości klamry, nie wpływa natomiast na precyzję zapinania.
• Piętka (heelcup): Nazywana też podkową. Jeśli posiada regulację (przód - tył), to umożliwia w ograniczonym zakresie, dokładne dopasowanie wiązań do butów.
• Paski: Powinny mocno obejmować but, co przekłada się bezpośrednio na jakość transferu sił na krawędzie deski. Część paska wyposażona w ząbki i współpracująca z klamrą powinna charakteryzować się trwałością i elastycznością w niskim zakresie temperatur. Natomiast część mająca kontakt z butem posiada miękkie, szerokie paski (Strapy), rozkładające siłę nacisku na większe powierzchnie. Rodzaj strapu, czyli jego twardość i szerokość, ma podstawowy wpływ na przeznaczenie wiązania (fs,fr,bx). Strapy wykonane są najczęsciej z różnego rodzaju spienionych tworzyw (np. EVA lub guma). Warto zwrócić uwagę, czy paski posiadają możliwość regulacji.

Do góry

Wiązania Fastec System

SP Fastec to rewolucyjna innowacja SP dostępna w sprzedaży od sezonu 2008 / 2009. Na pierwszy rzut oka można odnieść wrażenie, że jest to paten dobrze znany z wiązań Flow: odchylana łyżka do tyłu, którą w pozycji zamkniętej unieruchamiamy specjalnym ryglem, umiejscowionym w górnej częsci high-backa.

Takie rozwiązanie w stosunku do tradycyjnych wiązań, zdecydowanie ułatwia zapinanie i wypinanie buta. Jednak projket SP poszedł w kierunku połączenia najlepszych cech konstrukcji "klasycznej" z patentem Flow. Czyli mamy do dyspozycji oddzielne dwa strapy (w przypadku Flow jest jeden duży), a do tego odchylany high back z podkową.

Co zyskujemy dzięki Fastec? Szybkie zapięcie/wypięcie, ale też świetne trzymanie, które zapewnia dociśnięcie buta z tyłu high backiem do odpowiednio ukształtowanego 3D toe strapa, zakładanego z przodu na czub buta. Górny strap, wcześniej dopasowany rozmiarem, po włożeniu buta do wiązań jednym ruchem dociągamy mocno za pomocą specjalnej klamry.

Wrażenia z naszych testów są jednoznacze, system jest skuteczny, zapewnia dobre trzymanie i świetne czucie deski oraz daje poczucie pewności zwolennikom tradycyjnych wiązań! Natomiast poluzowanie tych wiązań (odpięcie bocznej klamry) sprawia, że wygodniej korzysta się z wyciągu orczykowego.

Do góry

Buty snowboardowe

Dobierz odpowiedni rodzaj buta do swojej nogi i stylu jazdy.

• Sztywność buta: określa jego przeznaczenie. Ale nie tylko... Wartość tę dobieramy również według własnych upodobań i predyspozycji, pamiętając też, że buty sztywniejsze (i właściwie dopasowane) mogą pomóc w uniknięciu kontuzji stawu skokowego i śródstopia. Twardość buta najlepiej sprawdzić po założeniu go, gdyż zupełnie inaczej ugina się w rękach a inaczej na nodze. But powinien uginać się do przodu (o wartość określoną jego sztywnością), trochę na boki, ale nigdy do tyłu.
• Dopasowanie: zdecydowanie najważniejsza sprawa w ocenie jakości buta, ponieważ decyduje o komforcie i bezpieczeństwie. Właściwe dopasowanie osiągniemy dzięki odpowiedniemu systemowi sznurowania oraz kształtowi i materiałom, z których wykonany jest but wewnętrzny. Podstawową zasadą jest to, że buty nie mogą być ani za duże, ani za małe. Jednak zanim osiągniemy ten stan idealny musimy wiedzieć, że: *najlepiej stosować skarpety specjalnie przeznaczone do jazdy na desce (raczej cienkie), *z czasem wewnątrz buta pojawi się pewnien luz - tym większy im grubsze tworzywo wkładki. Wiedząc o tym wybieramy rozmair o drobinę za mały - głównie na szerokość. Robimy to z pewnym wyczuciem, bo buty za małe są żródłem bólu w śródstopiu oraz marznięcia palców, *nowoczesne materiały stosowane do izolacji termicznej sprawiają, że wkłądki (i skarpety) mogą być cieńsze - zyskiem tego jest lepsze dostosowanie i "czucie" deski, a przede wszystkim mniejsza skorupa buta, *palce powinny dochodzić możliwie najbliżej do końca wkładki, *pięta po zawiązaniu buta musi być zblokowana, a przy ugięciu kolan i naciśnieciu na języki butów nie może odrywać się od podeszwy. Wkłądka w tym miejscu buta rozbija się najbardziej, dlatego wskazane są wszelkie wzmocnienia ograniczające ten proces. Bardzo pomocne są wkąłdki termoformowalne oraz odpowiedni system sznurowania - zarówno buta wewnętrznego jak i skorupy zewnętrznej buta.
  

Parametry techniczne określające buty snowboardowe:

• But zewnętrzny: jego właściwości (materiał i jakość wykonania) w dużej mierze decydują o trwałości, nieprzemakalności oraz zapewnieniu odpowiedniej sztywności całym butom.
• But wewnętrzny:  zdecydowana większość butów posiada oddzielne, wyjmowalne wkładki, co ułatwia suszenie i poprawia izolację cieplną. Coraz częściej spotyka się tzw. wkładki zintegrowane, w których podeszwa stanowi część wspólną z butem zewnętrznym (poprawia "czucie" deski). Wkładki wykonywane są w dóch podstawowych technologiach: jako jednoczęściowy odlew z pianki poliuretanowej (przypomina gumowy kalosz) lub uszyte z laminatów. Szycie umożliwia zastosowanie większej gamy materiałów, z których większość ma lepsze parametry termoizolacyjne i odprowadzania wilgoci niż pianka PU. Warto na to zwrócić uwagę, ponieważ spocona stopa szybko marznie. Najlepsze dopasowanie do stopy gwarantują materiały termoformowalne (kształtujące się pod wpływem ciepła ciała) lub termoflexy, formowane w specjalnym piecyku w sklepie. Wkładki mogą mieć własny system sznurowania, system poprawiający trzymanie pięty, stabilizujący staw skokowy lub żelowe poduszki chroniące kostki bądź palce. Wartym uwagi rozwiązaniem są systemy blokujące wkładkę w bucie zewnętrznym, co zapobiega ich wzajemnemu przesuwaniu się. Coraz częściej spotyka się warstwy antybakteryjne, utrydniające utrzymywanie się przykrych zapasów.
• Podeszwa: jeden z najważniejszych elementów buta snowboardowego znajduje się w podeszwie - jest to amortyzacja, czyli warstwa tłumiąca. Najczęściej rolę tę pełnią przestrzenie powietrzne, w droższych modelach uzupełnione wkładkami żelowymi. Sztywność podeszwy musi być odpowiednia do sztywności całego buta, ponieważ jeśli jest zbyt miękka, powoduje bóle stóp. Przód i tył podeszwy powinien być wzmocniony i przyszyty nicią do buta zewnętrznego.
• Sznurowanie: ma decydujące znaczenie w odpowiednim dopasowaniu buta do stopy, natomiast dopasowanie bezpośrednio wpływa na wygodę, poziom jazdy oraz ochronę przed urazami. Aby więc zapewnić maksymalne dopasowanie, większość dobrych modeli butów posiada dwa oddzielne systemy: sznurowanie wkładki, no i oczywiście buta zewnętrznego. Jeśli wkłądka nie posiada własnego sznurowania, to na pewno powinna mieć zapięcie velcro (rzep) lub elastyczną taśmę. Coraz częściej stosowane są praktyczne usprawnienia: haczyki blokujące sznurowadła, pokryte teflonem linki lub system Boa, w którym odpowiednio poprowadzoną stalową linkę zaciąga się specjalnym pokrętłem.
  
• Usztywnienia: Sztywność buta dobieramy według własnych upodobań i predyspozycji: sztywne buty zwiększają możliwość przenoszenia obciążeń na krawędzie, co daje im przewagę w jeździe dynamicznej, w zmiennych warunkach terenowych, natomiast buty miękkie nie ograniczają swobody ruchów oraz gibkości, potrzebnej we freestyl'u. Musimy jednak pamiętać, że odpowiednie usztywnienia pomagają uniknąć kontuzji, któych źródłem są mikrourazy kumulujące się w okolicach stawu skokowego i śródstopia.

Do góry

Odzież snowboardowa

Parametry wykonania odzieży snowboardowej:

• Materiał zewnętrzny: Niemal wszystkie produkowane obecnie snowboardowe kurtki i spodnie posiadają materiał zewnętrzny o właściwościach wodo i wiatroszczelnych oraz, przede wszystkim, paroprzepuszczalnych. Właściwości te zapewnia tkaninie membrana, czyli pokrywająca materiał od wewnątrz powłoka o mikroporach. Wodoszczelność i oddychalność" wyrażona jest w następujący sposób: mm H2O - to graniczna wysokość słupa wody w mm, powyżej której woda przenika przez membranę | g/m²/24h - ilość wilgoći (w gramach), którą zdoła przepuścić 1m² membrany w ciągu doby. Jednostki te podawane są w skróconej formie, np. 10 000 mm / 8 000g, co oznacza wodoszczelność 10m słupa wody oraz "oodychalność" polegająca na przepuszczeniu przez 1m² 8 kg pary wodnej w ciągu doby. Membrany o słabszych parametrach są już standardem. Ilość wyprodukowanej pod ubraniem wilgości, czyli potu, w dużym stopniu zależy od wytrenowania, temperatury na zwenątrz, intensywności i czasu trwania wysiłku... Decydujące znaczenie ma więc, w jaki sposób odzież używamy - zuepłenie inne wymagania stawia rekraacyjna jazda na stoku z wyciągiem, a inne ciągłe podchodzenie w snowparku albo backcountry w świeżym śniegu.

• Warstwa wewnętrzna: to, czy warstwę wewnętrzną stanowić powinno ocieplenie, czy tylko cienka podpinka (siateczka), zależy od sposobu użytkowania i warunków pogodowych: na mroźne dni lepsze mogą okazać się ciuchy z ociepleniem, natomiast na wiosnę praktyczniejsza, bo pozwalająca dostosować się do zmiennej temperatury, jest opcja druga. Poza tym kurtka/spodnie nieocieplane są lżejsze i mniejsze po spakowaniu, zmuszają jednak do stosowania ciepłych warstw wewnętrznych. Bez względu jednak na to, czy wybieramy kurtkę lub spodnie ocieplane, czy też nie, musimy używać odpowiedniej, najlepiej tzw. termoaktywnej, odzieży wewnętrznej. Składają się na nią dwie warstwy: warstwa pierwsza - bielizna, warstwa druga - tremiczna. Bez tego nie wykorzystamy wszystkich właściwości, jakie dają ciuchy o wysokiej "oddychalności". Najczęsciej stosowane w odzieży sportowej "ociepliny": MicroFleece,Thinsulate, Microloft, Hollofil, puch kaczy lub jego mieszanka z puchem gęsim.

• Wyposażenie niezbędne: podklejane szwy, śniegołapy, kaptur, wywietrzniki, kieszenie, wewnętrzne rękawice, recco, ściągacze